Aquel neno que, vestido de mariñeiriño, se demoraba sobre a frescura da herba para buscar o alento da terra, non facía outra cousa que preparar o rumbo das súas navegacións futuras. Nese contacto primordial, o pequeno soñaba con barcos que hoxe, convertidos en palabras, atracan no porto deste libro baixo un título mínimo pero suficiente: Memorias desaforadas. É un epígrafe onde cabe todo, ou case todo, nun inventario de vivencias liberadas de calquera peaxe que non sexa a íntima gratificación de saberse vivo e, sobre todo, ben vivido.