Manuel Suárez Suárez, escritor

Fernando Amarelo de Castro: apaixoado defensor do esforzo emigrante

Os que tratamos a don Fernando nos seus tempos de responsable máximo do servizo de atención aos residentes no exterior e centros galegos na emigración, estamos de loito. Perdemos a un esforzado traballador que foi pioneiro xa que asentou as bases programáticas do ámbito competencial da secretaría xeral de Emigración. Estiven moitas veces na Casa da Parra.

Fernando Amarelo de Castro: apaixoado defensor do esforzo emigrante
Manuel Suárez Suárez
Manuel Suárez.

Os que tratamos a don Fernando nos seus tempos de responsable máximo do servizo de atención aos residentes no exterior e centros galegos na emigración, estamos de loito. Perdemos a un esforzado traballador que foi pioneiro xa que asentou as bases programáticas do ámbito competencial da secretaría xeral de Emigración.

Estiven moitas veces na Casa da Parra. Alí sempre recibín a resposta axeitada aos meus pedidos de axuda cultural para entidades montevideanas coas que tiña especial relación polo meu pasado de emigrante na capital uruguaia. O trato con don Fernando era doado. Escoitaba con atención o que lle dicías xa que desexaba ter información completa sobre cada un dos fogares galegos na diáspora.

Naqueles anos o goberno galego non destinaba moitos cartos para os asuntos da emigración. Lembro que foi Amarelo quen enviou a primeira bandeira galega oficial a máis de 100 entidades emigradas e tamén quen instalou fermosos cruceiros de pedra en moitas encrucilladas do exterior. O seu comentario era que tiña pouco presuposto para as moitas necesidades.

Falando con el sentías o seu firme compromiso coa unidade sentimental de todos os fillos de Galicia. Na súa actividade diaria poñía paixón e razoamento. Así foi que moitos centros da emigración recibiron unha forte transfusión de enerxía por parte dun galego de Murias que lles animaba a organizar actos para non esquecer que as boas raíces tamén botan froito no outro lado do mar.

Quero destacar unha teima de don Fernando. Pensaba que a pervivencia da Galicia exterior estaba na incorporación da mocidade. Dicía que se manterían activos aqueles centros que fosen deixando espazo aos fillos e netos das respectivas xuntas directivas e para iso organizaba xornadas formativas onde os netos aprendían a xestionar con criterio as sociedades fundadas polos avós. Certamente que tiña razón xa que hoxe están no temón os herdeiros de aqueles valentes buscadores de felicidade. 

Manuel Suárez Suárez

Fernando Amarelo de Castro: apaixoado defensor do esforzo emigrante