Opinión

O regreso da Illa do Tesouro

Manuel Suárez Suárez | 29 de mayo de 2017

Somos moitos os rapaces que despois de ler ao grande escritor escocés Robert L.Stevenson fixemos unha viaxe polas costas e illas do Caribe. Aquelas aventuras foron quen de facernos coñecer as diferenzas entre babor e estribor e que os ventos non sempre sopran a favor do noso roteiro. O que non pensamos foi que nas nosas costas os corsarios tamén tiveron o seu protagonismo aínda que os seus nomes fosen ben diferentes dos de Alexander Smollett ou John Trelawney.

Ó pé desta montaña e case a rentes do mar había un numeroso grupo de casas de pedra con cubertas de colmo; era o lugar que dexergamos pola noite. O capitán e o doutor estban examinando os estragoss causados pola tempestade na goleta. Os mastros mantíñanse en pé e apenas resultaran danados, pero as velas estaban rachadas e mesmo esfarrapadas. A cangrexa, a mesana, a sobremesa alta, as dúas gabias, o foque...

Agora temos unha auténtica e autóctona novela de piratas editada por Xerais na colección Fóra de Xogo que se titula Costa do Solpor/O regreso da Illa do Tesouro. Hai que agradecerlle ao autor, Xosé Mª Lema, a achega dunha gran cantidade de termos do  oficio mariñeiro que enriquece a escrita en galego ao tempo que nos sobe ao temón da Hispaniola para ir camiño da Ínsua Negra para ver de atopar a furna do Buxerán. O texto é de gran calidade literaria. A historia que conta é unha ficción que tivo lugar no século XVIII. En cada liña da novela constatamos que non hai ningún anacronismo. O autor emprega a súa formación histórica para amosar a vida real dos homes do mar e labregos e  fidalgos nos tempos da chamada “Guerra dos Sete Anos” entre Francia e Inglaterra (1756-1763).

O An Ankou apareceu á caída da tarde, bastante tempo antes do que esperabamos. Entrou de súpeto entre a mesta néboa, que aínda non se disipara, e abarloou a estribor da Hispaniola. A cuberta da nosa goleta volveu ser o lugar de reunión dos dous xefes piratas.

Non debo adiantar nadiña do argumento xa que serán os lectores os que vaian polos mesmos carreiros que segue o Chavián para ir ata casa da Torre da Atalaia onde hai alguén que o ten enguedellado. Espero que esta gran narración sexa lida polos estudantes da Costa da Morte. Agardo que os profesores dos institutos teñan a ben a súa inclusión como lectura recomendada xa que os alumnos gozarán cun libro que lles abrirá a porta a futuras lecturas ou investigacións sobre os galegos sementadores de solidariedade polo mundo adiante. Moitas grazas, prof. Lema.

Derrotamos os piratas más temidos do océano e a Confraría da Man Morta. Que nos sirva de estímulo para ir preparando unha longa luita contra outros piratas, os da terra, esas sambesugas chuchan o sangue das vosas familias...

 

Más acciones:

Crónicas de la Emigración en la red

Álbumes de Fotos

Boletín de noticias

Si quiere recibir información actualizada de Crónicas de la Emigración, envíenos su correo electrónico.
Suscribirse al boletín

Hemeroteca