Opinión

Graciñas, Elba

Elena Carbajales | 30 de enero de 2013

O luns 28 de xaneiro faleceu en Santiago de Compostela unha filla da emigración en Bos Aires, ELBA CALVO PEÑA. Un infarto levounos a unha muller orgullosa de ser o gromo arxentino da mellor semente ourensá de Boborás e Cea. Síntome fondamente apenado e sen ánimo para escribir unhas liñas urxentes pero teño que facelo. Sei que senón perderei puntos diante da miña amiga que foi unha tripartita triunfadora: honrada empresaria, garimosa nai de familia e eficaz integrante dunha agrupación política.

O motor de Elba foi a emoción e por iso non podo falar dela en pasado xa que a súa forza espiritual está arredor dos seus amigos e da súa familia. Aquí é onde atopamos a riqueza humana de Elba. O seu carácter extrovertido, a súa sinceridade e seu desinterese por xuntar cartos facíana inmune aos comentarios dos que a consideraban ambiciosa. Elba nunca tivo problemas económicos –certamente houbo tempos mellores e peores– que a puidesen afectar. Era feliz por non ter débedas. Era feliz co seu Norberto e cos seus fillos e netos.

Agora mesmo, sabendo como é, está desculpándose e pedindo perdón polo mal trago que lle fixo pasar a súa amiga Teresa. Coido poder certificar que ao chegar aló enriba o primeiro que dixo foi o seguinte: “Pobre, Teresiña. Con lo bien que lo pasamos el domingo y voy yo y le arruino el lunes con un dolor de estómago de esta podrida hernia de hiato que cada tanto me joroba”. Elba entregounos alegría, consolo e entusiasmo. Se hai algo que me amortece a dor pola súpeta partida é o de saber que a nosa prezada Elba vai pousar a súa alma na beiriña da inmorrente Rosalía de Castro.

Más acciones:

Crónicas de la Emigración en la red

Álbumes de Fotos

Boletín de noticias

Si quiere recibir información actualizada de Crónicas de la Emigración, envíenos su correo electrónico.
Suscribirse al boletín

Hemeroteca