Baleares

Nos hallamos ante el prodigio: cañones y sierras, llanuras y valles; una excepcional riqueza de flora y fauna, así como un legado cultural vivo que han transformado el territorio de ‘Ribeira Sacra’ y ‘Serras do Oribio e Courel’ en la Gran Reserva de la Biosfera de la Unesco. Toda esta comarca comprende una superficie total de 306.535 hectáreas, esto es, el 10% del territorio continental de Galicia, distribuidas entre 23 municipios de las provincias de Lugo y Ourense. De ellos, 18 pertenecen al ‘geodestino’ de ‘Ribeira Sacra’. De Lugo, Bóveda y Carballedo, Chantada y Monforte de Lemos, Pantón y Paradela, A Pobra do Brollón, Portomarín y Quiroga, Ribas de Sil y O Saviñao, Sober y Taboada. De Ourense, A Peroxa y A Teixeira, Castro Caldelas, Nogueira de Ramuín y Parada de Sil.

El tiempo, en su discurrir inexorable, teje alianzas insospechadas entre la memoria y el porvenir. España, Marruecos y Portugal acogerán en 2030 el centenario de la Copa del Mundo, un hito mayúsculo que enlazará tres continentes y cuya piedra fundacional volverá a posarse sobre la hierba de Montevideo. Se trata de un homenaje de justicia poética a la primera gran cita de este deporte, aquella epopeya de 1930 que coronó a la selección uruguaya frente a la escuadra argentina en un duelo fratricida y memorable.

O 21 de xullo de 1958 non foi un día de moita calor e quizais sexa por iso que estou aquí segundo comentou o enfermeiro que me fixo a transfusión no sanatorio compostelán do doutor Baltar. Poida que fose o xersei de manga longa que me puxo a miña nai o que me salvou xa que evitou unha maior perda de sangue e tamén que as poutas non afondasen máis do meu corpo de cinco anos. Despois de xantar fun cos meus tíos e un amigo, un par de anos maior, ata unha leira dos meus avós maternos perto do camiño que leva a Vimianzo. Mentras os meus tíos facían os seus labores, nos os dous, enredábamos nun espazo de encrucillada que tiña no chan unhas xeitosas pedras brancas e unha area moi fina do seu redor. De súpeto o meu compañeiro berra forte: Manoliño que vén o lobo! e sae correndo na busca dos meus tíos. Eu vou detrás (non vin lobo nin loba) pero antes de cruzar o pasadoiro feito nun valado dunha leira que está a poucos metros de distancia, sinto a trabadura duns dentes e o rabuñado dunhas poutas que non sei a que animal pertencen xa que non abrín os ollos.